خانه / نقد فیلم و سریال / نقد فیلم Dolemite Is My Name (دولمایت اسم من است)

نقد فیلم Dolemite Is My Name (دولمایت اسم من است)

کمدی تحسین شده هنرمند فاجعه که بر گرفته از سیری جهت ساخت فیلم اتاق بود، ورژن‌های متفاوت و حتی خنده‌دارتری نیز دارد. بیوگرافی دولمایت داستانی‌ است که در آن ادی مورفی بار دیگر به سینمای کمدی بازگشته و قدرت فعال و قابل ستایش خود را در اجرا فیلم‌های کمدی به رخ میکشد. با دنیای سینما و نقد فیلم Dolemite Is My Name - دولمایت اسم من است همراه باشید.

سال گذشته جیمز فرانکو با ساخت فیلم «هنرمند فاجعه» بر اساس فیلم اتاق به کارگردانی تامی ویزو در سال 2003 حسابی سر و صدا به پا کرد. فیلم اتاق که بسیاری اعتقاد دارند بدترین فیلم ساخته شده در تاریخ سینماست و داستان شخصی را روایت میکرد که به واسطه علاقه وافر و عجیبش به سینما و البته ثروتش راهی هالیوود برای ساخت فیلم شد. فیلم «اتاق» در اوج مزخرف بودنش نکته عجیبی داشت که باعث شده بود مورد توجه تماشاگران قرار بگیرد و آن نظم عجیبی بود که در بی‌نظمی‌هایش دیده میشد و حماقت بی‌مرزش تماشاگران را به خنده وا میداشت. امسال نیز با فیلمی مشابه به اثر ساخته شده توسط فرانکو مواجهیم داستان فیلم «دولمایت اسم من است» نیز چیزی شبیه به همان فیلم است.

Dolemite Is My Name
2019

کارگردان:

کریگ برو

بازیگران:

ادی مورفی، وسلی اسنایپس، مایک اپس، کریگ رابینسون و ...

ژانر:

بیوگرافی، کمدی، درام

خلاصه داستان: ادی مورفی در نقش زندگی واقعی رودی ری مور افسانه‌ای ظاهر شده است، کمدین و خواننده‌ای که اثبات میکند، موفقیتش در حماقت‌های آگاهانه‌اش شکل گرفته، مردی که در به ستاره بزرگ سال‌های 1970 تبدیل شد ...

7.3 / 10

میانگین امتیاز

97 %

میانگین امتیاز

76 %

میانگین امتیاز

دولمایت از سطح کاری خود با خبر است و مخاطب هدفش را نیز میشناسد و از طرفی عاشق کارش است همین مساله باعث میشود که اثر او کاملا عوام پسند شده و با تمام حماقت‌هایش برای کسانی که او به عنوان مخاطب هدفش در نظر گرفته بوده جذاب باشد و با در نظر گرفتن این نکته، روند اتفاقات در فیلم بار طنز به خود گرفته

در اینجا با خواننده‌ای سر و کار داریم که کار او ترکیبی از استندآپ و خوانندگی است و به قول خودش در این صنعت اگر از در بیرونش کنند، از پنجره وارد میشود اما روزی با دیدن فیلمی کمدی در سینما تصمیم میگیرد راه خود را به سمت سینما کج کند چرا که از نظرش دیگر زحمت رفتن از شهری به شهری دیگر را برای اجراهایش ندارد و این خود فیلم است که در کل کشور پخش خواهد شد. زیاده خواهی که باعث ریسک بزرگ او و ساخت فیلمی میشود، فیلمی که روند ساخت آن شباهت‌های عجیبی به فیلم «اتاق» ویزو دارد. در ایجا هم روند ساخته شدن یک فیلم و پروژه به نمایش گذاشتنش به تصویر کشیده شده، اما تفاوت اصلی کار در این است که دیگر خبری از قصه‌های رمانتیک نیست. دولمایت از سطح کاری خود با خبر است و مخاطب هدفش را نیز میشناسد و از طرفی عاشق کارش است همین مساله باعث میشود که اثر او کاملا عوام پسند شده و با تمام حماقت‌هایش برای کسانی که او به عنوان مخاطب هدفش در نظر گرفته بوده جذاب باشد و با در نظر گرفتن این نکته، روند اتفاقات در فیلم بار طنز به خود گرفته و شاید اوج آن در قسمت ساخت فلیم دولمایت و آن صحنه حضور در تختوابش باشد که بالاخره درویل مارتین (وسلی اسنایپس) را تسلیم کرده و کار آن ها را تحسین میکند.

بخش ابتدایی فیلم مقدمه‌ای از زندگی «رودی ری‌ مور» میباشد، جایی که نشان میدهد او چگونه به دور از هیاهو در مغازه کوچکش مشغول کسب و کار است و در کنارش به علاقه خود که همان اجرا میباشد نیز میپردازد، اما با جرقه‌ای که در ذهنش زده میشود مسیر کاریش را به طرز فوق‌العاده‌ای تغییر میدهد. نیمه ابتدایی داستان صرف پرداخت به اوج رسیدن رودی ری‌ مور با نام هنری دولمایت در صنعت موسیقی است جایی که با ایده‌های ناب و البته بی‌ادبانه خود دست بر روی علایق هم قشران (جامعه سیاهپوستان) گذاشته و پله‌های ترقی را یکی پس از دیگری طی میکند. شروع فوق‌العاده فیلم به خوبی توانایی همراهی مخاطب را با خود دارد، ضمن اینکه «ادی مورفی» در نقش دولمایت و بازی فوق‌العاده‌اش با گفتن آن شعر معروف؛ "دولمیت اسم من است و ..."لحظات مفرح و سرگرم کننده‌ای را ایجاد میکند. ضرباهنگ بالا نیز نکته مثبت دیگری است که باعث شده در کوتاه‌ترین مدت ممکن بیشترین جزئیات از زندگی رودی ری مور و آنچه در ذهنش می‌گذشته نمایش داده شود.

نیمه دوم فیلم با تغیر لحن و برداشتن تمرکز از صنعت موسیقی و حضور در صنعت سینما آغاز میشود، جایی که در وهله اول به نظر میرسد فیلم به اندازه کافی تمرکز لازم برای این تغییر گسترده را ندارد، اما فقط زمان کوتاهی لازم است که با مسیر داستان اولیه و شخصیت‌ها وفق پیدا کنند تا تازه متوجه شوید آنچه که تا این لحظه دیده بودید بخش جذاب کار نبوده است و فیلم هنوز خیلی حرف‌ها برای گفتن دارد. ساخت فیلم به روش دولمایت بسیار عجیب و مفتضحانه پیش میرود و ایده‌های مسخره او که به واسطه شناخت او از تفکرات هم نسلان و هم نژادانش است برای هر کسی متعجب کننده است، اما نکته مثبت این بخش حضور وسلی اسنایپس و بازی فوق‌العاده او میباشد، جایی که در نقش کارگردان فیلم دولمیت وارد عمل میشود. تجربه متفاوتی که بعد از مدت او را از نقش های اکشن همیشگی‌اش دور کرده و در موقعیت فضای طنز فرصت مناسبی برای بروز توانایی‌هاش ایجاد کرده است. در کنار داستان بیوگرافی‌واری که از دولمایت تعریف میشود، کارگردان در وهله اول سعی بر نشان دادن کلیاتی از صنعت موسیقی و سینما مربوط به حوزه سیاهپوستان در دهه هفتاد داشته است؛ اوج‌گیری و ستاره شدن، تهیه کننده‌های بازار موسیقی و سینما و مواردی از این دست و حتی او پا را فراتر گذشته و از پشت صحنه‌ها و روابط عجیب حاکم بر این فضا نیز به طور کنایه‌وار و در غالب طنز داستانش صحبت کرده است.

نیمه دوم فیلم با تغیر لحن و برداشتن تمرکز از صنعت موسیقی و حضور در صنعت سینما آغاز میشود، جایی که در وهله اول به نظر میرسد فیلم به اندازه کافی تمرکز لازم برای این تغییر گسترده را ندارد، اما فقط زمان کوتاهی لازم است که با مسیر داستان اولیه و شخصیت‌ها وفق پیدا کنند تا تازه متوجه شوید آنچه که تا این لحظه دیده بودید بخش جذاب کار نبوده است و فیلم هنوز خیلی حرف‌ها برای گفتن دارد

در وهله دوم فیلمنامه پرجزئیاتی که برای کار نوشته شده، شامل ریز نکات و مسائل عجیی است که هر یک طنز فوق‌العاده را نیز به همراه دارد، برای نمونه حضور درویل مارتین و تاکید او بر بازیگر فیلم پولانسکی بودنش در «بچه رزمری» و بعد آن جمله احمقانه از سمت دوستان دولمایت به او که؛ "آره تو اون فیلم نقش نگهبان آسانسور رو داشتی" تمسخر واقعیت و شوخی های این چنینی به وفور در فیلم دیده میشود که کاملا به جا بوده و از مخاطب خود آن خنده و تایید لازم را میگیرد، در کنار این موارد اما با اینکه فیلم کاملا در دنیای سیاهپوستان میگذرد و بار طنز با خود به همراه دارد، اما هیچگاه از اشاره به تبعیضات و مشکلاتی که برای آن‌ها در صنعت سینما و موسیقی پیش آمده ولو در قالب طنز غافل نمیگردد.

Dolemite Is My Name - دولمیت اسم من است قطعا بهترین کمدی سال 2019 است که به خوبی موفق شده هم داستانش را تعریف کند و هم در زیر لایه‌ها به اهداف کنایی که داشته برسد و هم اثری شایسته و قابل تقدبر به عنوان بک فیلم بیوگرافی باشد و البته در کنارش گروه بازیگری فوق‌العاده‌ای دارد که هر یک به بهترین شکل ممکن در نقش خود نشسته‌اند و در راس آن‌ها «ادی مورفی» حضور دارد که بازی فوق‌العاده‌ای داشته و کاملا نقش را برای خودش کرده است و بالاخره پس از سال‌ها و آخرین باری که از بازی او تقدیری به عمل آمد (آن هم در نقشی غیر کمدی) بازی شایسته تقدیری دارد که نشان میدهد هنوز هم طنازی و توانایی خنداندن مخاطب را دارد.

منبع: دنیای سینما

جمع‌بندی و ارزشگذاری

کارگردانی
بازیگری
فیلمنامه
موسیقی متن
طراحی صحنه

نمره منتقد

«دولمایت اسم من است» کمدی موفق و خنده‌داری‌ست که توانایی همراه کردن مخاطب تا آخرین لحظات داستان خود را دارد. این فیلم بیوگرافی نه تنها زندگی شخصیتی حقیقی از سال‌های 70 میلادی را به خوبی تصویرسازی میکند، بلکه ادی مورفی نیز بار دیگر به صحنه کمدی و نمایش قابلیت‌های ادامه‌دار خود در ژانر کمدی اشاره دارد. دولمایت نه تنها کمدی جذاب، تاثیرگذار و دیدنی‌ست، بلکه از بهترین آثار سال 2019 محسوب میشود

User Rating: Be the first one !

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *