به مناسبت زادروز «کوین اسپیسی» / اگر آن اتهامات و اتفاقات برای آقای نقش آفرین نبود

نمیدانم اگر طی این دو سال این همه حاشیه برای اسپیسی پیش نمی‌آمد، اکنون چه جایگاهی در سینمای هالیوود داشت؛ او که پس از صدرنشینی دهه نودش، حدود ده سال از نظرها دور مانده بود، با سریال «خانه پوشالی» دوباره اوج گرفت و ثابت کرد که همچنان قدرت “نقش آفرینی”‌اش به قوت خود باقی‌ست؛ صفتی که نمیتوان به هر بازیگری اطلاق کرد.

او امروز شصت ساله میشود؛ اگرچه که چندان به ظاهرش نمی‌آید. اسپیسی که وقتی سیزده سال داشت و در کلاس‌های بازیگری «جک لمون» فقید شرکت میکرد، خود لمون به نبوغش شهادت داد و او را “خلق شده برای بازیگری” نامید. اسپیسی جز معدود نقش آفرینانی‌ست که میتوانند با بازی زیرپوستی و کنترل شده، خود را خوب از آب درآورند؛ میمیک صورت او، چشمان مرموزش، تن آرام صدایش، لبخندهای اسرارآمیزش، همه و همه او را به شیطان سینما تبدیل کرده؛ چه وقتی “کایزر شوزه” ترسناک »مظنونین همیشگی» را بازی کند، چه وقتی “لستر برنهام” مظلوم «زیبایی آمریکایی» را. او چه مثبت بازی کند، چه منفی، با حضورش نوید و یا هشدار یک چرخش شوکه کننده، یک پایان شگفت‌انگیز را در فیلم میدهد؛ بازی او با تماشاگر تکلم میکند. حرکات او بر روی پرده نقره‌ای چونان شعری مخوف یا تهدید کننده است؛ آری، او تجسم لبخند مرموز شیطان در سینماست؛ حتی وقتی پلیسی در «محرمانه لس آنجلس» باشد!

در عظمت و شکوه او همین بس است که با حضور نیم ساعته‌اش در «هفت»، بار کل فیلم را به دوش میکشد و نفس‌ها را در سینه حبس میکند؛ با وجود آن که در آن زمان چندان‌ شناخته شده نبود. اسپیسی حتی اگر تا آخر عمرش هم ممنوع الکار شود، باز جای حسرتی برایش باقی نخواهد ماند؛ او کار خود را کرده و تاثیری که می‌بایست را بر سینما به جای نهاده است؛ اما این سینماست که تا ابد محتاج و مدیون او خواهد ماند؛ زیرا اگر اسپیسی‌ای در کار نباشد، دیگر چه کسی قرار است خبر از حضور شیطان در همین نزدیکی‌ها را به تماشاگر بدهد؟!

منبع: دنیای سینما

[divider style=”normal” top=”5″ bottom=”10″]

پویا جنانی

پویا جنانی

دانشجوی رشته کارگردانی دانشگاه صدا و سیما

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *